هر روز
پیراهنم را اتو میکنم
کفشها را دستمال میکشم
زندگی اما مرتب نمیشود

اگر به شاخۀ توت سفیدببندند طناب رااین مرگدهان چند نفر را شیرین خواهد کردکوهاشارۀ دشت استبه پرواز پرندههاپس اشارۀ کوچک مراکدام پرنده میبیند، کدام؟به رؤیاست مگرپرندهای بر سرانگشت بنشیندبه رؤیا نیست ا

برایم آینه ای تازه بفرست
آینه ام چنان پر شد از عکس شکسته ام
که شکست...

زنگ میزدی
یک تلفن کوچک
دو دقیقهای وسایلم را جمع میکردم
مداد و مسواک و مسکن
نه
مسکن هم بر نمیداشتم
دامن و لباس خواب فقط
بعد
سفر که نه
گم میشدیم.

من
از میان واژه های زلال
دوستی رابرگزیده ام
آنجا که
برف های تنهایی
آب می شوند
در صدای تابستانی یک دوست

بگذار هيجانِ آن خاطره،
غريبىِ اين دلتنگى،
نقشِ اين شادى،
كهنگىِ اين غصه،
رنجِ آن شعر،
سكوتِ اين گمشدگى،
بهاى اين عشق...
بگذار پيچيدگىِ لعنتىِ اين زندگى
تو را به گريه بىاندازد.
بگذار دلش آرام بگيرد كه زنده است؛
او كه از دنياى تو گريخته است
وُ تو در دنياى او از هم گسستهاى.